24 Μαρτίου 2021, ακριβώς 200 χρόνια από την ημέρα που οι οπλαρχηγοί της περιοχής μας ορκίστηκαν και ευλογήθηκαν από το Δεσπότη Ησαΐα στο Ιστορικό Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία κηρύσσοντας την έναρξη της επανάστασης στην Στερεά Ελλάδα όπως τεκμηριώνετε από τους ιστορικούς της περιόδου.


Ιερά Μονή Προφήτη Ηλιού


Αμέσως ο Πανουργιάς άρχισε την οργάνωση και στρατολόγηση ανδρών με σκοπό την απελευθέρωση των Σαλώνων. Τρεις μέρες αργότερα στις 27 Μαρτίου του 1821 οι άντρες του Πανουργιά χωρίστηκαν σε τρία τμήματα και επιτέθηκαν στα Σάλωνα και στο κάστρο. Μετά από πολιορκία 13 ημερών στις 10 Απριλίου του 1821, ανήμερα το Πάσχα, το κάστρο των Σαλώνων έγινε το πρώτο ελεύθερο κάστρο του Αγώνα. Ενός αγώνα που θα συνεχιζόταν για πολλά χρόνια σε ολόκληρη την επαναστατημένη Ελλάδα και στη Φωκίδα με σειρά μαχών σ’ αυτή όπως :

Ο Νικόλαος Μητρόπουλος υψώνει τη σημαία στα Σάλωνα (Πίνακας του Λουί Ντυπρέ)


1821

  • 23 προς 24 Μαρτίου 1821 Μοναστήρι Προφήτη Ηλία.
    Αυτό το μοναστήρι επέλεξαν οι Φιλικοί ως τόπο συναντήσεως και διασκέψεως για να πάρουν τη μεγάλη απόφαση και όπως γράφει ο Φιλήμων «Συνορκίσθησαν όλοι εκ νέου, υψούται η Σημαία της Επαναστάσεως και εις τα Σάλωνα». Με τον τρόπο αυτό κηρύσσετε η Επανάσταση στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, στις 24 Μαρτίου 1821.
  • Επίθεση Επαναστατών στα Σάλωνα, 27 Μαρτίου 1821
  • Απελευθέρωση Λιδωρικίου 28 Μαρτίου 1821
  • Απελευθέρωση Μαλανδρίνου, 30 Μαρτίου 1821
  • Απελευθέρωση του Κάστρου των Σαλώνων, 10 Απριλίου 1821
  • Μάχη της Χαλκομάτας – Αλαμάνας, 22 - 23 Απριλίου 1821 (στα όρια της Φθιωτιδοφωκίδας)
  • Μάχη στο Χάνι Γραβιάς, 8 Μαΐου 1821
  • Μάχη της Ντρέμισσας, 17 Μαΐου 1821
  • Μάχη Βασιλικών, 25 Αυγούστου 1821 (ανήκει Φθιώτιδα αλλά αποφασιστικό, πρωταρχικό ρόλο έπαιξαν οι Φωκείς οπλαρχηγοί)
  • Πυρπόληση Γαλαξιδίου, 23 Σεπτεμβρίου 1821
  • Συνέλευση Σαλώνων, 15 Νοεμβρίου 1821

Η Μάχη εις της Γραβιάς το Χάνι, πίνακας του Παναγιώτη Ζωγράφου

1822

  • Πυρπόληση Τοπόλιας και Σαλώνων από τον Κιοσέ Μεχμέτ, 17 Οκτωβρίου 1822

1823

  • Πυρπόληση Καστριού (Δελφών) και Χρισσού από τον Γιουσούφ Περκόφτζαλη, 11 Ιουνίου 1823

1824

  • Β’ Συνέλευση Ανατολικής Ελλάδος στα Σάλωνα, 8 Απριλίου 1824
  • Μάχη Βλαχοχωρίων και Μπενίτσας, 8 Ιουλίου 1824
  • Μάχη Άμπλιανης, 14 Ιουλίου 1824
  • Μάχη Πανάσσαρης, 15 Σεπτεμβρίου 1824
  • Μάχη της Σουβάλας, 7 Οκτωβρίου 1824

ΑΜΠΛΙΑΝΗ (τα ταμπούρια που διασώζονται ακόμη και σήμερα)

1825

  • Β’ καταστροφή Γαλαξιδίου, 1 Μαΐου 1825
  • Μάχη Πεντεορίων, 4 Μαΐου 1825
  • Κυρίευση των Σαλώνων, από τον Αμπάζ πασά, 5 Μαΐου 1825
  • Μάχη στο μοναστήρι του Προφήτη Ηλία και το μετόχι του, 3 Αυγούστου 1825
  • Μάχη Κακιάς Σκάλας Σαλώνων, 23 Οκτωβρίου 1825
  • Απόσυρση Τούρκων από τα Σάλωνα, 25 Οκτωβρίου 1825
  • Γ’ καταστροφή Γαλαξιδίου, 1 Νοεμβρίου 1825

1826

  • Περίθαλψη στα Σάλωνα των 1.200 ηρωικών εξοδούχων του Μεσολογγίου, 15 Απριλίου 1826
  • Κυρίευση των Σαλώνων από τον Κιουταχή, 14 Μαΐου 1826
  • Μάχη της Βαρνάκοβας, 20 Μαΐου 1826
  • Μάχη Πενταγιών, 30 Ιουνίου 1826

1827

  • Ναυμαχία της Σκάλας των Σαλώνων (Αγκάλης Ιτέας) , 17 Σεπτεμβρίου 1827

1828

  • Μάχη Καστελλίων, 16 Σεπτεμβρίου 1828
  • Οριστική απελευθέρωση Σαλώνων, 17 Νοεμβρίου 1828

Η περιοχή της Φωκίδας είχε μέγιστη συνεισφορά στην Επανάσταση του 1821, με μάχες ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας. Μία πραγματική ηρωομάνα, αντιστρόφως ανάλογη του μικρού μεγέθους της, αφού έχει να παρουσιάσει πολλούς ήρωες πρώτου μεγέθους. Ένα συνδυασμό μαχών και ηρώων που ίσως δεν παρατηρείται σε άλλο νομό.

Επίσκοπος Σαλώνων Φιλόθεος Χαριτόπουλος (1650 - 1694)

Επίσκοπος Σαλώνων Φιλόθεος Χαριτόπουλος (1650 - 1694) γεννήθηκε στην Αγία Ευθυμία Φωκίδας και οραματίστηκε τη λευτεριά του Έθνους ενάμισο αιώνα πριν τη Μεγάλη Επανάσταση του ’21.

Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας (1779 – 1821)

Επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας (1779 – 1821), γεννήθηκε στη Δεσφίνα, συμμετείχε στην Φιλική εταιρεία, πέταξε τα άμφια αγωνιζόμενος για την ελευθερία, πολέμησε στην πρώτη γραμμή και έπεσε ηρωικά μαχόμενος γι’ αυτή στη Μάχη της Χαλκομάτας.

Αθανάσιος Διάκος (1788 - 1821)

Αθανάσιος Διάκος (1788 - 1821), ο ήρωας της Αλαμάνας. Σύμφωνα με μια εκδοχή, το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Μασσαβέτας ή κατά άλλους Αθανάσιος Γραμματικός. Η λαϊκή Μούσα τον έψαλλε με πολλούς τρόπους, η Εθνική συνείδησή του τοποθέτησε πολύ ψηλά, πάνω από κάθε άλλο, τη φιλοπατρία, την ανδρεία, τη σεμνότητα και την καλλονή. Ειπώθηκε ότι όλοι οι ήρωες σμίγουν στο όνομα του Αθανασίου Διάκου.

Γιάννης Μακρυγιάννης (1797 – 1864)

Γιάννης Μακρυγιάννης (1797 – 1864). Γεννήθηκε στην περιοχή Κροκυλείου Φωκίδας (Αβορίτη) και το οικογενειακό του όνομα ήταν Τριανταφύλλου. Οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, συγγραφέας και πολιτικός.

Οι μαρτυρίες και τα τεκμήρια που μας άφησε ο Μακρυγιάννης κατατάσσονται σε τέσσερις κατηγορίες:

  1. Τα Απομνημονεύματα, το πρώτο Ιστορικό.
  2. Τα Ιστορικά Έγγραφα, που περιλαμβάνουν εκθέσεις του Μακρυγιάννη προς τη Διοίκηση και τις εφημερίδες της εποχής, επιστολές, όρκους κλπ., αλλά και τεκμήρια των εμπορικών και λοιπών του δραστηριοτήτων στην Άρτα, πριν την επανάσταση.
  3. Τα «κάδρα του πολέμου» και η περιγραφή του λιθόστρωτου της αυλής του Μακρυγιάννη, που περιγράφονται στο πρώτο Ιστορικό.
  4. Τα Οράματα και θάματα, το δεύτερο Ιστορικό.

Γέρο Πανουργιάς (1759 – 1834) ή Δημήτριος Ξηρός

Γέρο Πανουργιάς (1759 – 1834) ή Δημήτριος Ξηρός οπλαρχηγός της επαρχίας Αμφίσσης (Σάλωνα), καταγόμενος από τον Άγιο Γεώργιο και γεννημένος στη Δρέμισα. Υπήρξε από τους σημαντικότερους οπλαρχηγούς του Αγώνα.

Γιάννης Γκούρας (1791 – 1826)

Γιάννης Γκούρας (1791 – 1826), γεννήθηκε σ’ ένα μικρό χωριό της Παρνασσίδας την Γκουρίτσα σημερινά Πυρά. Ανήκε στην ομάδα του αρματολού Πανουργιά και εν συνεχεία του Οδυσσέα Ανδρούτσου.

Νάκος Πανουργιάς (1801-1863)

Νάκος Πανουργιάς (1801-1863), γυιός του Γέρο Πανουργιά Πανουργιά, της μεγάλης κλεφταρματωλικής οικογένειας του Αγίου Γεωργίου Αμφίσσης που για μεγαλύτερη ασφάλεια και ευχέρεια δράσεως, είχε εγκαταλείψει τον ευκολοπρόσιτο Άγιο Γεώργιο για να εγκατασταθεί στην απρόσιτη, τότε, Δρέμισσα, που σήμερα φέρει το όνομα της οικογένειας του. Στην Άμφισσα υπάρχει το σπίτι των Πανουργαίων το οποίο έχει αγοραστεί από το Δήμο Δελφών και έχει στεγαστεί το μουσείο Ελληνικής Επανάστασης.

Κομνάς Τράκας (Κομνηνός)

Κομνάς Τράκας (Κομνηνός) καταγόταν από την Αγόριανη Παρνασσού, σημερινή Επτάλοφο. Αρματωλός στην περιοχή του Παρνασσού, ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του γέρο Πανουργιά.

Δήμος Σκαλτσάς, ο Σκαλτσοδήμος ή Καλτζάς (1760 – 1826)

Δήμος Σκαλτσάς, ο Σκαλτσοδήμος ή Καλτζάς (1760 – 1826) γεννήθηκε κατά της επικρατέστερη άποψη στην καπετανομάνα Αρτοτίνα . Είχε πλούσια δράση κατά την επανάσταση με έδρα δράσεως το αγαπημένο του Λιδωρίκι, τη Δωρίδα και γενικότερα την Ανατολική Στερεά Ελλάδα. Πρωτοπαλλίκαρά του οι επίσης Αθανάσιος Διάκος, Γούλας κι άλλοι επιφανείς Φωκείς αγωνιστές.

Ανδρίτσος Σαφάκας

Ανδρίτσος Σαφάκας μεγάλωσε στην Αρτοτίνα και τον βλέπουμε στις 28 Μαρτίου 1821 να είναι με τον καπετάνιο Δήμο Σκαλτσά στην επανάσταση του Λιδωρικίου, στη συνέχεια είχε ιδιαίτερη συμμετοχή στον αγώνα στη Στερεά.

Παπαντριάς Μόρης

Παπαντριάς Μόρης, ο Κουκοβιστιανός γεννήθηκε στην Κουκουβίστα (σήμερα Καλοσκοπή) ήταν κληρικός και αγωνιστής της Ελληνικής επανάστασης του 1821. Έλαβε μέρος σε σημαντικές μάχες κατά των Τούρκων όπως στην Αλαμάνα, στα Βασιλικά και στη Γραβιά κάτω από τις διαταγές των οπλαρχηγών Πανουργιά και Ανδρούτσου.

Γιάννης Δυοβουνιώτης ή Ξύκης (1757 - 1831)

Γιάννης Δυοβουνιώτης ή Ξύκης (1757 - 1831) γεννημένος στο χωριό Δύο Βουνά της Φθιώτιδας. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και με την έναρξη της Επανάστασης αγωνίστηκε ασταμάτητα, παίρνοντας μέρος σε όλες τις μάχες, μέσα και έξω από τα όρια της Ρούμελης, χωρίς ποτέ να αναμιχθεί στις πολιτικές ίντριγκες. Το 1822 αποσύρθηκε λόγω γήρατος και ασθένειας από την πολεμική δράση, εγκαταστάθηκε στα Σάλωνα όπου πέθανε το 1831 έχοντας το βαθμό του στρατηγού. Στην πόλη διασώζεται η οικία του.

Ασήμω Λιδωρίκη - Γκούρα, ή Νταλιάνα

Ασήμω Λιδωρίκη - Γκούρα, ή Νταλιάνα, αγωνίστρια της επανάστασης του 1821, μυημένη στη Φιλική Εταιρεία. Η Ασήμω ήταν κόρη του Αναγνώστη Λιδωρίκη και σύζυγος του Γιάννη Γκούρα. Όταν ο Γκούρας έγινε φρούραρχος της Ακρόπολης τον ακολούθησε κι εγκαταστάθηκε στο Ερεχθείο όπου χρησιμοποιούνταν σαν κατοικία. Μετά τον θάνατο του συζύγου της τον Οκτώβριο του 1826 η Ασήμω ανέλαβε αρχηγός των στρατευμάτων που υπερασπίζονταν την Ακρόπολη των Αθηνών όπου και τα έφερε πολύ καλά εις πέρας.

Και άλλοι πολλοί αγωνιστές των οποίων τα ονόματα και η προσφορά τους στον αγώνα έχουν αναφερθεί σε πολλές δημοσιεύσεις του περιοδικού της Ε.Φ.Μ. ‘ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΦΩΚΙΔΑ’ .

Για όλους τους προαναφερθέντες αγωνιστές έχουν γραφτεί πάρα πολλά δημοτικά τραγούδια και ποιήματα. Ενδεικτικά όπως το παρακάτω δημοτικό τραγούδι για τον Πανουργιά και ένα απόσπασμα από το έργο του Βαλαωρίτη για τον Αθανάσιο Διάκο, το οποίο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

— Τα που βροντούν, μωρ' Πανουργιά, τα που βροντούν τα χαϊμαλιά,

μωρέ Λάμπρο Σουλιώτη, τα που βροντούν τ’ αλύσια;

— Στου Πανουργιά τα γόνατα, στου Πανουργιά τη μέση,

εκεί βροντούν τα χαϊμαλιά, εκεί βροντούν τ’ αλύσια.


Άσμα Δεύτερον
Οι τρεις

Διάκος, Πανουργιάς, Δυοβουνιώτης
Δυοβουνιώτης
— Διάκε, χαρά στον ύπνο σου!
Διάκος
— Καλώς το Δυοβουνιώτη, Καλή σου μέρα, Πανουργιά… Μη με προπήρ’ η ώρα; Εξέχασα, εγελάστηκα, γλυκά κρυφομιλώντας αδέρφια, με τη μάνα μου που ’ρθε να μ’ εύρει απόψε.
Πανουργιάς
5 — Θανάση, αν δε σου ζήλεψα τα νιότα, την ανδρεία σου, τ’ άρματα τ’ αξετίμωτα, το μάτι, το τραγούδι, ζηλεύω αυτήν τη ξαστεριά πὄχει το μέτωπό σου! Έστησε στο κατώφλι μας το νεκροκρέβατό του ο Χάρος και μας καρτερεί. Ξίπλεγες, τρομασμένες 10 μανάδες αναρίθμητες με κουφωμένα στήθια φεύγουν στα πλάγια να κρυφτούν με τα βυζασταρούδια. Τα όρνια εμυριστήκανε το σκοτωμό που θά ’ρθει και γρούζουν ανυπόμονα τροχίζοντας τα νύχια, Και συ, κοιμάσαι σαν αρνί!… Θανάση, σε ζηλεύω!…
Διάκος
15 — Δεν έχω πέτρινη ψυχή. Του κόσμου τη λαχτάρα μέσα στη φλέβα της καρδιάς σα σίδερο λιωμένο τη νιώθω π’ αναδεύεται και με σαρακοτρώγει. Συχώρεσέ με, Πανουργιά. Πρώτη φοράν απόψε αφότου ζώνω τ’ άρματα μ’ εξάφνισε τ’ Αστέρι. 20 Μη μὄχετε βαρύγνωμο. Ποιός ξέρει μην η μοίρα, αδέρφια, μ’ αποκοίμισε για να με συνηθίσει στου τάφου το τρισκότιδο. Εγώ κι ο γερο-Χάρος εψές λογαριαστήκαμε, και στο κατάστιχό του ένα μικρό κατεβατό μένει άγραφο για μένα. 25 Γνοιαστείτ’ εσείς τους ζωντανούς. Εγώ θα πολεμήσω για τα παλιά μας κόκαλα. Στη φλόγα του πολέμου, σα μέσα σ’ ένα θυμιατό, θα ρίξω το κορμί μου να γένω νεκρολίβανο στο φοβερό τρισάγιο.
Δυοβουνιώτης
— Μην τα ξεσυνερίζεσαι του Πανουργιά τα λόγια. 30 Θυμήσου, Διάκε, μοναχά πως άδειασεν η φλέβα του δύστυχου του γένους μας, και μια ρανίδα τώρα, αν στάξει από το αίμα μας στη γη χωρίς ελπίδα, αντί να ’ναι μνημόσυνο, μπορεί να ’ναι κατάρα. Ξέρω τί κρύβεις στην καρδιά, γνωρίζω τί θα κάμεις…
Διάκος
35 — Ποιός μ’ εμαρτύρησε σ’ εσάς;
Δυοβουνιώτης
35 — Κανένας, μη θυμώνεις. Είδα κι εγώ τη μάνα σου απόψε στ’ όνειρό μου και μου ’πε νά ’ρθω να σε βρω και να σου πω, Θανάση, που αν χαλαστούμε σήμερα, θα να δειλιάσει ο κόσμος, και θα χουμήσει η Αρβανιτιά πυκνή σαν την ακρίδα, 40 και τ’ άλογο του Ομέρπασα ποιός θα τ’ αποστομώσει;…
Διάκος
— Ο γιος του Ανδρούτσου στη Γραβιά!… Τί θέλεις, Δυοβουνιώτη; Να πάει το Γοργοπόταμο, θολό κι εντροπιασμένο να πει στην άγρια θάλασσα, πως δεν εβρέθηκ’ ένας τα ξακουσμένα του νερά, με δύο ρανίδες αίμα 45 σ’ αυτό το πρώτο βάφτισμα, ν’ αγιάσει, να μυρώσει; Κι η θάλασσα μουγκρίζοντας να τρέξει στ’ ακρογιάλια, σα φοβερός διαλαλητής, κι Ανατολή και Δύση να μάθουν πώς γιορτάζομε τη νεκρανάστασή μας;… Να ’ναι ο Βριόνης στα Θερμιά και να μην εύρει εμπρός του 50 δέκα κουφάρια ξαπλωτά για να σκοντάψει επάνω! Να μη βαφεί το πέταλο στου αλόγου του το νύχι!… Αδέρφια, τ’ αποφάσισα, και μοναχός αν μείνω, θ’ απλώσω οργιά τα χέρια μου, τα πόδια θα ριζώσω, κι αν δε με ξεχωνιάσουνε κι αν δε με κατακόψουν, 55 δε θα με διώξουν απεκεί, δε θα μου ιδούν τη φτέρνα. Και συ τί λέγεις, Πανουργιά;…
Πανουργιάς
— Μ’ εθάμπωσε η αχτίδα, π’ αστράφτει από τα μάτια σου. Τριγύρω στα μαλλιά σου παίζει το γλυκοχάραμα. Μου φαίνεσαι μεγάλος, ψηλός ωσάν τον Όλυμπο και στέκω και προσμένω 60 εμπρός σου ακίνητος, βουβός, Διάκε, να ιδώ τον ήλιο, π’ ώραν την ώρα θα προβεί απ’ τ’ αντικέφαλό σου.
Διάκος
Τί λόγος, γερο-Πανουργιά, τί φοβερή βλαστήμια ξαγλίστρησ’ απ’ τα χείλη σου! Αυτό το φως που βλέπεις ας μη το σκοτιδιάσομε… Εσύ στη Χαλκομάτα 65 σύρε να ρίξεις θέμελο. Στείλε τον Παπαντρία να πάει στου Μουσταφάμπεη με τον Κομνά τον Τράκα. Και πριν αρχίσει ο πόλεμος, θυμήσου, ο Ησαΐας να βγει ψηλά στο ξέφαντο κι εκείθε να κηρύξει τον φοβερόν τον όρκο μας, για να γνωρίσει ο κόσμος 70 ότι το ράσο του παπά κι η μίτρα του Δεσπότη θα γένουν Χάρου φλάμπουρο και σκιάχτρο και σκοτάδι και κατασάρκι μελανό στην Άγια Τράπεζά μας, όσο σ’ αυτά τα χώματα δαφνοστεφανωμένη η δουλωμένη εκκλησιά το μέτωπο δε δείξει.
Πανουργιάς
75 — Δεν είμαι, Διάκε, Πανουργιάς, να ’μαι γυναίκα χήρα και να με πνίξει το ψωμί που εφάγαμε στα πλάγια, αν λησμονήσω σήμερα το βάφτισμα, τον όρκο.
Διάκος
— Εσύ το Γοργοπόταμο θα πιάσεις, Δυοβουνιώτη, και πολεμώντας τον εχθρό λησμόνησε πως έχεις 80 κλεισμένο μες στα Γιάννινα το Γιώργο, το παιδί σου. Βλέπε το ρέμα του νερού, κάμε το ν’ αρμυρίσει με δάκρυ της Αρβανιτιάς. Στείλε το ματωμένο στα μακρινά τ’ αδέρφια μας τον τρύγο σου να φέρει ωσάν πρωτόλουβον καρπό, μαζί με τ’ όνομά σου. 85 Ο Βακογιάννης στα ριζά, και πλεύρα στο γεφύρι της Αλαμάνας, Πανουργιά, θα στήσω τον Καλύβα. Εις τη Δαμάστα μένω εγώ, σας το ζητώ για χάρη, κι όταν αρχίσουνε… Σιωπή!… μου ’κάστηκε πως είδα σαν έναν ίσκιο να διαβεί… Εσύ ’σαι, μωρέ Μήτρε;
Μήτρος
90 —Εγώ ’μαι, καπετάνε μου.
Διάκος
90 —Πατείς βουβά τη νύχτα και δε σ’ εγνώρισα μεμιάς. Με δίκιο νυχτοπούλι σε κράζουν οι συντρόφοι μας. Τί φέρνεις, παλικάρι;
Μήτρος
—Εκίνησε ο Ομέρπασας από το Λιανοκλάδι.
Διάκος
—Πέτα, ροβόλα, Πανουργιά… Στ’ άρματα, Δυοβουνιώτη… 95 Χριστός ανέστη, αδέρφια μου! Καλώς ν’ ανταμωθούμε απόψε πάλε νικηταί. Κι αν δε με μεταϊδείτε, δεν θέλω να με κλάψετε. Θέλω, σαν πολεμάτε, την πρώτη σας την τουφεκιά, το πρώτο σας το βόλι για μένα να το ρίχνετε, για την ψυχή του Διάκου.

100 Εφιληθήκανε και οι τρεις. Τα χείλη του Θανάση ελουλουδίζανε χαρά, σπιθοβολούν τα μάτια. Στο κρύο τ’ αγέρι του βουνού καπνίζει ο ανασασμός του, λες ότι από το στόμα του ορμούν και ξεθυμαίνουν, σαν από βράχου σχισματιά, οι ακοίμητες οι φλόγες, 105 οπού κουφόβραζαν βαθιά στου γένους μας τα σπλάχνα.

Κάθε χρόνο στις 24 Μαρτίου εκδηλώσεις τιμής και μνήμης οργανώνονται από το Δήμο Δελφών στην Ιερά Μονή Προφήτου Ηλιού. Εκδηλώσεις που η Ε.Φ.Μ. σεμνήμεται για την προσπάθεια ανάδειξης της ιστορικής αυτής επετείου αλλά και την κατασκευή του υπάρχοντος μνημείου στον περιβάλλοντα χώρο της μονής με δική της πρωτοβουλία και έξοδα το 1985.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: Από το αρχείο της Ε.Φ.Μ. και το βιβλίο Γ.Ν. Κουτσοκλένη «Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΦΩΚΙΔΑΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΑΓΩΝΑ 1821 – 1830»


Η ιστοσελίδα χρηματοδοτήθηκε εξ ολοκλήρου από τον Οργανισμό Πολιτιστικής Ανάπτυξης Στερεάς Ελλάδας Ο.Π.Α.ΣΤ.Ε. . Η εταιρεία εκφράζει τις θερμές της ευχαριστίες.

© 2020 Ε.Φ.Μ, All Rights Reserved